Ναι, υπάρχει απαρτχάιντ στο Ισραήλ.. Η Συνέχεια, Η κομμένη τελευταία παράγραφο & η απάντηση του μεταφραστή

Η κριτική προς το κράτος του Ισραήλ και ο δημόσιος διάλογος

Στο προηγούμενο τεύχος (41) του περιοδικού «Πλανοδιον» ο Φώτης Τερζάκης στο κείμενο του «Λόμπι και δημόσιος λόγος» καταθέτει μια προσωπική εμπειρία του για τον τρόπο με τον οποίο εννοούν ορισμένοι την ελεύθερη διακίνηση των ἰδεων όταν ἡ συζήτηση πηγαίνει στο κράτος του Ισραήλ και τις πρακτικές του στη Μέση Ανατολή. Μια ανάλογη εμπειρία είχα και εγώ και την καταθέτω για δημόσιο προβληματισμό.

Για ενα τετράμηνο περίπου (από τον Οκτώβριο του 2006 μέχρι τον Γενάρη του 2007) συνεργαζόμουν με την εβδομαδιαία εφημερίδα «Παρασκήνιο», γράφοντας μια επιφυλλίδα σε κάθε φύλλο της.

Κάποια στιγμή βρήκα στο διαδίκτυο ένα κείμενο της Shulamit Aloni (ἡ Aloni υπήρξε πρώην βουλευτίνα του Ισραηλινού κοινοβούλιου και για ένα μικρό διάστημα διετέλεσε υπουργός Παιδείας του Ισραήλ) με τίτλο «Ναι, υπάρχει απαρτχάιντ στο Ισραήλ», οπού ἡ Aloni αναφέροντας συγκεκριμένα περιστατικά κατέληγε στην άποψη ότι στο Ισραήλ σήμερα υπάρχει καθεστώς Απαρτχάιντ, και καυτηρίαζε, φυσικά, το γεγονός ως απαράδεκτο.

Πρότεινα στους υπεύθυνούς της εφημερίδας να τους μεταφράσω το κείμενο, εκθέτοντας τους αναλυτικά το περιεχόμενο του, και δέχτηκαν.

Έδωσα, λοιπόν, μετά από λίγες μέρες το μεταφρασμένο κείμενο και ενώ όλα τα κείμενα πού τους έδινα δημοσιευόντουσαν στο επόμενο φύλλο (σημειωτέον, ἡ εφημερίδα «Παρασκήνιο» είναι μικρής κυκλοφορίας και γενικά δεν είχε αυτό πού λέμε… πληθώρα ύλης) το κείμενο της Aloni δημοσιεύτηκε μετά από τρεις (3) εβδομάδες, κι ενώ είχε μεσολαβήσει δικό μου τηλεφώνημα, οπού ρωτούσα για την… τύχη του κείμενου. Με τη δημοσίευση του, όμως, με περίμενε και μια δυσάρεστη έκπληξη.

Το κείμενο δεν είχε μπει με τον τίτλο «Ναι, υπάρχει απαρτχάιντ στο Ισραήλ», πού δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών , άλλα με τον μάλλον ουδέτερο και διφορούμενο τίτλο «Το δίκιο είναι μπροστά μας».

Επιπλέον, είχε «κοπεί» ἡ τελευταία παράγραφος του κείμενου, στην οποία ἡ Aloni κατέληγε –ελαφρώς εἰρωνευομενη την Ισραηλινή κοινότητα των ΗΠΑ- την επιχειρηματολογία της ως έξης:

Και μετά από όλα αυτά παραμένομε «καθαροί σαν το απάτητο χιόνι». Οι πράξεις μας είναι ηθικά ακηλίδωτες. Δεν υπάρχει φυλετικός διαχωρισμός. Δεν υπάρχει Απαρτχάιντ. Είναι εφεύρεση των εχθρών του Ισραήλ. Ζήτω τα αδέρφια μας κι οι αδερφές μας στις ΗΠΑ!

Εκτιμούμε πάρα πολύ την αφοσίωση σας. Πραγματικά έχετε αφαιρέσει ένα απαίσιο στίγμα από πάνω μας. Τώρα μπορεί να δοθεί μια επιπλέον εφόρμηση στον βηματισμό μας καθώς, βέβαιοι για τον εαυτό μας, κακομεταχειριζόμαστε τον παλαιστινιακό πληθυσμό, χρησιμοποιώντας «τον πιο ηθικό στρατό του κόσμου».

Προσπάθησα να επικοινωνήσω τηλεφωνικά με τους υπεύθυνούς της εφημερίδας για να μάθω το λόγο της λογοκρισίας άλλα αυτοί απέφυγαν ευσχήμως να μου δώσουν οποιαδήποτε απάντηση.

Κατόπιν τούτου, φυσικά, διακόπηκε ἡ συνεργασία μας. (Λεπτομέρεια, όχι άνευ σημασίας κατά τη γνώμη μου: μετά τη δημοσίευση, έλαβα ένα e-mail πού ούτε λίγο ούτε πολύ με κατηγορούσε ότι μεταφράζοντας το κείμενο της Aloni διακινούσα –έστω και εν άγνοια μου- αντισημιτική προπαγάνδα! Θυμίζω ότι ἡ Aloni υπήρξε βουλευτίνα της Κνεσετ με το σιωνιστικό κόμμα Meretz και Υπουργός Παιδείας για ένα διάστημα, και όχι μέλος κάποιας περιθωριακής, νεοναζιστικής γκρούπας. )

Συμπτωματικά, δυο τρεις μέρες μετά το περιστατικό δημοσιεύτηκε στον ελληνικό τύπο (Ελευθεροτυπία) ἡ διακήρυξη 130 εβραϊκής καταγωγής διανοούμενων (μεταξύ των οποίων ο Πιντερ, ο Χομπσπαουμ κ.ἅ) πού ζουν στη Βρετανία με την οποία ζητούσαν να έχουν το δικαίωμα να ασκούν κριτική στην επίσημη πολιτική του κράτους του Ισραήλ, χωρίς να κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν… αντισημίτες.

Γιατί τα γραφώ όλα αυτά; Τα όσα επισημαίνει ο Φώτης Τερζάκης για τη δίκη του συνεργασία με την Αυγή, ἡ δίκη μου εμπειρία, δεκάδες άλλα μικρό περιστατικά, άλλα κυρίως ἡ διακήρυξη των 130 εβραϊκής καταγωγής διανοούμενων καθώς και ο σάλος πού ξέσπασε διεθνώς μετά τη μελέτη των John Mearsheimer και Stephen Walt Το Ισραηλινό Λόμπι και ἡ πολιτική των ΗΠΑ (ελλ. Εκδ. Θύραθεν) καταδεικνύουν με τον πλέον σαφή τρόπο ότι έχει δημιουργηθεί μια επικίνδυνη αστυνομία σκέψης -πού κυρίως εκφράζεται στις ΗΠΑ από οργανώσεις όπως ἡ AIPAC (Αμερικανοϊσραηλινη Επιτροπή Δημοσιών Υποθέσεων)- πού εκτοξεύει αδιακρίτως τη βαριά κατηγορία του αντισημιτισμού σε οποίον ασκεί κριτική στο κράτος τού Ισραήλ.

Ο επικίνδυνος αυτός παραλογισμός έχει δυο σκέλη: Πρώτον, επιμένει να ταυτίζει δυο εκ διαμέτρου διαφορετικά πράγματα –την κριτική προς έναν κρατικό μηχανισμό και προς τις πρακτικές αυτού του κράτους με τον αντισημιτισμό, δηλαδή με τη ρατσιστική συμπεριφορά απέναντι σε πρόσωπα εξαιτίας της καταγωγής, της θρησκείας, των έθιμων τους κλπ. Δεύτερον ότι αυτή την κατηγορία την εκτοξεύουν όχι μόνο απέναντι σε πρόσωπα πού ἡ εν γενεί δημοσιά παρουσία τους κάθε άλλο πάρα θα δικαιολογούσε έναν τέτοιο χαρακτηρισμό (το αντίθετο μάλιστα) άλλα δεν διστάζουν να χαρακτηρίσουν ως… αντισημίτες ακόμα και σημιτικής καταγωγής ανθρώπους, φτάνοντας στα όρια της ψυχοπαθολογίας. Μην ξεχνάμε ότι με αυτή τη λογική κατηγορήθηκαν ως αντισημίτες ανθρώποι όπως ο Πρίμο Λεβι (αν είναι δυνατόν!) και ἡ Εύα Μοζες-Κορ (θυμίζω ότι ἡ Εύα Μοζες-Κορ ἦταν ένα από τα επιζήσαντα δίδυμα του Αουσβιτς, πάνω στα οποία πειραματιζόταν ο Μενγκελε).

Σε κάθε περίπτωση, ἡ ελευθερία του λογού και της διακίνησης ἰδεων δεν είναι κάτι αυτονόητο στις μέρες μας, πάρα τις περί του αντίθετου διαβεβαιώσεις της νεοφιλελεύθερης και σοσιαλδημοκρατικής συναίνεσης, άλλα ένα συνεχές διακύβευα, και συνεπώς απαιτείται από όλους μας ἡ μεγαλύτερη εγρήγορση.

Επιπροσθέτως, καλό είναι να έχουμε κατά νου πώς ακόμα και όταν δεν λειτουργεί το παραδοσιακό ψαλίδι του λογοκριτή, λειτουργεί ἡ κεκαλυμμένη –άλλα εξίσου βάρβαρη- λογοκρισία της αγοράς, για την ψυχρή λογική της οποίας: «Ο,τι δεν πουλάει, δεν ζει».

Κώστας Δεσποινιαδης

Έκδοτης του περιοδικού Πανοπτικον

Ναι, υπάρχει απαρτχάιντ στο Ισραήλ

Ένα κείμενο της Shulamit Aloni , Feb 5 2007

Μετάφραση του Κώστα Δεσποινιάδη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Παρασκήνιο", με τίτλο "Το δίκαιο είναι μπροστά μας" και κομμένη την τελευταία παράγραφο εν αγνοία του μεταφραστή.

(Η Shulamit Aloni υπήρξε επικεφαλής του ριζοσπαστικού Σιωνιστικού κόμματος Meretz. Ήταν μέλος της Κνεσέτ (του Ισραηλινού Κοινοβουλίου) και διετέλεσε υπουργός Παιδείας για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Για τη δράση της, βραβεύτηκε από την Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Ισραήλ. Ωστόσο, επειδή οι απόψεις της ήταν υπερβολικά ριζοσπαστικές, ακόμα και για το πιο ριζοσπαστικό Σιωνιστικό Κόμμα, το Meretz, έχασε τις θέσεις που κατείχε).

Ο εβραϊκός φαρισαϊσμός έχει λάβει ανάμεσά μας τέτοια έκσταση ώστε δεν μπορούμε να διακρίνουμε ποιο είναι το δίκαιο μπροστά στα μάτια μας. Απλώς, δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι τα έσχατα θύματα, οι Εβραίοι, μπορούν να διαπράξουν κακές πράξεις. Παρ’ όλα αυτά, το κράτος του Ισραήλ εφαρμόζει τη δική του, αρκετά βίαιη, μορφή Απαρτχάιντ στον γηγενή Παλαιστινιακό πληθυσμό.

Η σφοδρή επίθεση του εβραϊκού κατεστημένου των ΗΠΑ στον πρώην πρόεδρο Τζίμυ Κάρτερ οφείλεται στην τόλμη του τελευταίου να πει την αλήθεια που όλοι γνώριζαν: ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ, μέσω του στρατού της, εφαρμόζει μια κτηνώδους μορφής Απαρτχάιντ στην περιοχή που βρίσκεται υπό την κατοχή της. Ο στρατός του Ισραήλ έχει μετατρέψει κάθε παλαιστινιακή πόλη και χωριό σε ένα περιφραγμένο ή αποκλεισμένο στρατόπεδο κράτησης. Όλα αυτά γίνονται για να παρακολουθούνται οι μετακινήσεις των πληθυσμών και για να γίνεται η ζωή τους δύσκολη. Ακόμη, το Ισραήλ επιβάλει πλήρη απαγόρευση κυκλοφορίας κάθε φορά που οι έποικοι, οι οποίοι έχουν σφετεριστεί παράνομα τη γη των Παλαιστινίων, έχουν κάποια γιορτή ή κάνουν τις παρελάσεις τους.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι αξιωματικοί που διοικούν την περιοχή συχνά πυκνά εκδίδουν επιπλέον διαταγές, κανονισμούς, οδηγίες και κανόνες (ας μην το ξεχνάμε, αυτοί είναι οι Κύριοι της γης). Ήδη, έχουν επιτάξει ακόμα μεγαλύτερες εκτάσεις για να κατασκευάσουν δρόμους «Μόνο για Εβραίους». Υπέροχους δρόμους, με μεγάλο πλάτος, καλή ασφαλτόστρωση, που φωτίζονται έντονα όλη τη νύχτα – όλα αυτά σε κλεμμένη γη. Όταν οδηγεί σε έναν τέτοιο δρόμο κάποιος Παλαιστίνιος, το όχημά του κατάσχεται και αυτός απομακρύνεται.

Σε μία περίπτωση υπήρξα μάρτυρας ενός τέτοιου επεισοδίου ανάμεσα σε έναν οδηγό και έναν στρατιώτη, ο οποίος σημείωνε τα στοιχεία του αυτοκινήτου προτού το κατασχέσει και απομακρύνει τον οδηγό. «Γιατί;», ρώτησα το στρατιώτη. «Είναι διαταγή. Αυτός είναι ένας δρόμος “Μόνο για Εβραίους”», απάντησε. Ζήτησα να μάθω πού είναι το σήμα που δεικνύει αυτό το γεγονός και πληροφορεί τους (άλλους) οδηγούς ώστε να μην χρησιμοποιήσουν αυτό το δρόμο. Η απάντησή του δεν με εξέπληξε. «Είναι δική τους ευθύνη να το ξέρουν, και εκτός αυτού, τι θέλετε να κάνουμε; Να βάλουμε εδώ μια πινακίδα και να αφήσουμε τους αντισημίτες ρεπόρτερ και δημοσιογράφους να βγάλουν μια φωτογραφία έτσι ώστε να δείξουν στον κόσμο ότι εδώ υπάρχει Απαρτχάιντ;»

Πράγματι, εδώ υπάρχει Απαρτχάιντ. Και ο στρατός μας δεν είναι «ο πιο ηθικός στρατός του κόσμου», όπως μας λένε οι διοικητές του. Αρκεί να αναφέρουμε ότι όλες οι παλαιστινιακές πόλεις και όλα τα χωριά έχουν μετατραπεί σε στρατόπεδα κράτησης και ότι όλες οι είσοδοι και έξοδοί τους είναι κλειστές, αποκόπτοντας τα έτσι απ’ την οδική επικοινωνία. Σαν να μην έφτανε το γεγονός ότι δεν επιτρέπεται στους Παλαιστίνιους να ταξιδεύουν στους δρόμους που έχουν ασφαλτοστρωθεί «μόνο για Εβραίους», στη δική τους γη, ο ισραηλινός στρατός θεωρεί απαραίτητο να καταφέρει ένα επιπλέον πλήγμα στους γηγενής, στη δική τους γη, με ένα «δαιμόνιο προτεινόμενο σχέδιο».

Ούτε οι ακτιβιστές των ανθρωπιστικών οργανώσεων μπορούν να μεταφέρουν Παλαιστίνιους.

Ο υποστράτηγος Naveh, ξακουστός για τον υπέρμετρο πατριωτισμό του, έχει εκδώσει μια καινούργια διαταγή, που τέθηκε σε ισχύ από τις 19 Ιανουαρίου και απαγορεύει τη μετακίνηση Παλαιστινίων χωρίς άδεια. Η διαταγή ορίζει ότι οι Ισραηλινοί δεν επιτρέπεται να μεταφέρουν Παλαιστίνιους σε ισραηλινά οχήματα (που είναι δηλωμένα στα αρχεία του Ισραήλ, ασχέτως από το τι είδους πινακίδες φέρουν) εκτός κι αν έχουν λάβει ειδική άδεια. Η άδεια έχει να κάνει τόσο με τον οδηγό όσο και με τον Παλαιστίνιο επιβάτη. Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν εφαρμόζεται για όσους δουλεύουν για λογαριασμό των εποίκων. Αυτοί και οι εργοδότες τους λαμβάνουν, φυσικά, την απαιτούμενη άδεια, για να μπορούν να υπηρετούν του Κυρίους της γης, τους εποίκους.

Μήπως έσφαλε ο άνθρωπος της ειρήνης, ο πρόεδρος Κάρτερ, όταν συμπέρανε ότι το Ισραήλ δημιουργεί ένα Απαρτχάιντ; Υπερέβαλλε; Δεν αναγνωρίζουν οι ηγέτες της Εβραϊκής κοινότητας των ΗΠΑ τη Διεθνή Συνθήκη για την Εξάλειψη κάθε μορφής Φυλετικών Διακρίσεων που υπογράφτηκε στις 7 Μαρτίου του 1966, και την οποία υπέγραψε και το Ισραήλ; Οι Εβραίοι των ΗΠΑ δεν εξαπέλυσαν τη θορυβώδη και υβριστική καμπάνια εναντίον του Κάρτερ επειδή αυτός υποτίθεται συκοφάντησε τον χαρακτήρα του Ισραήλ καθώς και τη δημοκρατική και ανθρωπιστική του φύση, λέγοντας ότι δεν συμμορφώνεται με τη Διεθνή Συνθήκη για την Καταστολή και Τιμωρία του Εγκλήματος του Απαρτχάιντ, που υπογράφτηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1973; Σε αυτή τη Συνθήκη, το Απαρτχάιντ ορίζεται ως ένα διεθνές έγκλημα, που, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει και τη χρήση διαφορετικών νομικών μέσων στη διοίκηση διαφορετικών φυλετικών ομάδων, στερώντας τους έτσι τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η ελευθερία της μετακίνησης δεν είναι ένα από αυτά τα δικαιώματα;

Στο παρελθόν, οι ηγέτες της εβραϊκής κοινότητας των ΗΠΑ ήταν αρκετά εξοικειωμένοι με το περιεχόμενο αυτών των Συνθηκών. Για κάποιο λόγο, ωστόσο, έχουν πειστεί ότι επιτρέπεται στο Ισραήλ να τις παραβιάζει. Δεν υπάρχει πρόβλημα με το να σκοτώνεις προμελετημένα, δίχως να αποδέχεσαι καμιά ευθύνη, πολίτες, γυναίκες και παιδιά, ηλικιωμένους και γονείς με τα παιδιά τους. Επιτρέπεται να κλέβεις τη γη των ανθρώπων, να καταστρέφεις τις καλλιέργειες τους και να τους αιχμαλωτίζεις σαν να είναι ζώα σε τσίρκο. Στο εξής, απαγορεύεται στους Ισραηλινούς εθελοντές, αλλά και στους εθελοντές των διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων, να βοηθήσουν μια εργαζόμενη γυναίκα πηγαίνοντας την στο νοσοκομείο. Οι εθελοντές της ισραηλινής ομάδας ανθρωπίνων δικαιωμάτων Yesh Din δεν μπορούν να μεταφέρουν στο αστυνομικό τμήμα έναν Παλαιστίνιο που έχει ληστευτεί και χτυπηθεί για να υποβάλει μήνυση. (Τα αστυνομικά τμήματα βρίσκονται στο κέντρο των οικισμών των εποίκων.) Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι αυτό δεν είναι Απαρτχάιντ;

Δεν χρειάζεται να υπερασπιστώ εγώ τη φήμη του Τζίμυ Κάρτερ, η οποία έχει αμαυρωθεί από τους αξιωματούχους της φίλο-ισραηλινής κοινότητας. Το πρόβλημα είναι ότι η αγάπη τους για το Ισραήλ διαστρέφει την κρίση τους και τους τυφλώνει μη επιτρέποντάς τους να δουν τι διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια τους. Το Ισραήλ είναι μια δύναμη κατοχής που, επί 40 χρόνια, καταπιέζει έναν αυτόχθονα λαό, ο οποίος δικαιούται μια εθνικά κυρίαρχη και ανεξάρτητη ύπαρξη εφόσον ζει ειρηνικά μαζί μας. Πρέπει να θυμόμαστε ότι κι εμείς χρησιμοποιήσαμε εξαιρετικά βίαιη τρομοκρατία εναντίον της ξένης διοίκησης επειδή θέλαμε να έχουμε το δικό μας κράτος. Και η λίστα των θυμάτων του τρόμου είναι αρκετά μακρά και εκτεταμένη.

Αρνούμαστε στον παλαιστινιακό λαό τα ανθρώπινα δικαιώματά του. Όχι μόνο του κλέβουμε την ελευθερία, τη γη και το νερό του, αλλά εφαρμόζουμε συλλογική τιμωρία σε εκατομμύρια ανθρώπους κι επιπλέον, από μια μανία εκδίκησης, καταστρέφουμε τις υποδομές ηλεκτρικού ρεύματος ενάμισι εκατομμυρίου πολιτών. Τους αφήνουμε να «κάθονται στο σκοτάδι» και να «λιμοκτονούν».

Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να πληρωθούν τους μισθούς τους επειδή το Ισραήλ κατακρατεί 500 εκατομμύρια σίκλος [Σ.τ.μ. το νόμισμα του Ισραήλ] που ανήκουν στους Παλαιστίνιους. Και μετά από όλα αυτά, παραμένουμε «καθαροί σαν το απάτητο χιόνι». Οι πράξεις μας είναι ηθικά ακηλίδωτες. Δεν υπάρχει φυλετικός διαχωρισμός! Δεν υπάρχει Απαρτχάιντ!. Είναι εφεύρεση των εχθρών του Ισραήλ! Ζήτω τα αδέρφια μας κι οι αδερφές μας στις ΗΠΑ! Εκτιμούμε πάρα πολύ την αφοσίωσή σας. Πραγματικά, έχετε αφαιρέσει ένα απαίσιο στίγμα από πάνω μας. Τώρα μπορεί να δοθεί μια επιπλέον εφόρμηση στο βηματισμό μας καθώς, βέβαιοι για τον εαυτό μας, κακομεταχειριζόμαστε τον παλαιστινιακό πληθυσμό, χρησιμοποιώντας «τον πιο ηθικό στρατό του κόσμου».

ΤΟ ΑΠΑΡΧΑΙΝΤ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

Τι να γίνει, συχνά πρέπει να λέγονται τα αυτονόητα ...

-Αυτονόητο είναι π.χ. πως είναι γελοίο να κατηγορηθεί κάποιος σαν τον Μ. Θεοδωράκη ως ρατσιστής.
-Αυτονόητο είναι επίσης, οι χοντρόπετσοι σιωνιστές που διοικούν το κράτος του Ισραήλ, να εκμεταλλεύονται στο έπακρον τα εγκλήματα του ναζισμού εις βάρος των εβραίων της Ευρώπης. Να κρύβουν την γενοκτονία των Αράβων του Ισραήλ πίσω από την γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί.
-Αυτονόητο είναι ο ναζισμός να είναι εκτός Νόμου.
Αυτονόητο όμως είναι και να θεωρείται δημοκρατικό ένα κράτος όπως το Ισραήλ, που ακόμα και σήμερα δεν έχει Σύνταγμα!!!
-Αυτονόητο είναι επίσης πως ο Σιωνισμός είναι μορφή εθνικού ρατσισμού-φασισμού
-Αυτονόητο είναι άρα πως ο αντισιωνισμός είναι ή φυσιολογική αντίδραση του κάθε ευαίσθητου και δημοκρατικού ανθρώπου.
-Επειδή όμως παρόλα τα αυτονόητα συνεχίζεται σε όλο τον κόσμο -και στο παρόν φόρουμ- να γίνεται ξανά και ξανά η προσπάθεια για την γελοία ταύτηση αντισιωνισμού (αντιφασιμού) με αντισημιτισμό (φασισμό), παραθέτω την ξεκάθαρη εικόνα του σιωνισμού (φασισμού) στο σημερινό Ισραήλ από άρθρο στο in.gr :


ΤΟ ΑΠΑΡΧΑΙΝΤ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

Σύμφωνα με την κυρίαρχη άποψη στη Δύση, το Ισραήλ είναι η μοναδική δημοκρατία στη Μέση Ανατολή. Αυτό είναι απόλυτα σωστό αλλά αφορά μόνο τα μέλη της εβραϊκής πλειοψηφίας του πληθυσμού. Είναι περίπου σα να λες ότι η Νότιος Αφρική τη περίοδο του απαρχάιντ ήταν η μοναδική Δημοκρατία στην Αφρική. Πράγμα που αληθεύει, αλλά κάτι που αφορούσε μόνο τη λευκή μειοψηφία. Για όποιον ήλπιζε ότι κάτι θα άλλαζε, την απάντηση την πήρε από το Shin Bet,τις μυστικές υπηρεσίες του ισραηλινού στρατού, οι οποίες ανακοίνωσαν ότι το Ισραήλ δεν είναι μία δημοκρατία, αλλά ένα εθνικό κράτος. Πριν τρεις μήνες, οι αραβοισραηλινές οργανώσεις πολιτικών δικαιωμάτων και τα αραβικά κόμματα του Ισραήλ πρότειναν με επίσημο τρόπο να ανοίξει μια συζήτηση για να ξεπεραστεί ο εθνικός χαρακτήρας του εβραϊκού κράτους και για να αναγνωριστεί επίσημα η θέση της αραβικής μειονότητας. Τότε, ο Yuval Diskin,ο αρχηγός του Shin Bet,από τις σελίδες των εφημερίδων μεγαλύτερης κυκλοφορίας δήλωσε ότι οι μυστικές υπηρεσίες θεωρούν τους πολίτες της αραβικής μειονότητας μια «στρατηγική απειλή» για το κράτος του Ισραήλ και ότι θα κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν οποιαδήποτε πρωτοβουλία απειλήσει τον εβραϊκό χαρακτήρα του κράτους, ακόμα κι αυτές που κινούνται στα πλαίσια της νομιμότητας. Ετσι, ξέσπασε μια έντονη πολεμική μεταξύ της ισραηλινής δεξιάς και των αραβικών κομμάτων, με προσφυγές στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας,ενώ ο ηγέτης του μεγαλύτερου αραβικού κόμματος Balad κινδυνεύει ακόμα και να πεταχτεί έξω από την Knesset.


Οι Παλαιστίνιοι ισραηλινοί πολίτες, οι λεγόμενοι αραβοϊσραηλινοί, αποτελούν περίπου το 1/5 του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Πρόκειται για τους διασωθέντες από την εξορία πριν εξήντα χρόνια, στη διάρκεια του πολέμου για την ίδρυση του εβραϊκού κράτους. Η παλαιστινιακή μειονότητα στο Ισραήλ αντιμετωπίζει πολλές διακρίσεις από την ισραηλινή νομοθεσία, οπότε νομιμοποιείται κανείς να μιλήσει για καθεστώς πραγματικού απαρχάιντ. Παρ’ όλα αυτά, τους τελευταίους μήνες οι οργανώσεις για τα πολιτικά δικαιώματα και τα αραβικά κόμματα αποφάσισαν να βγούνε ανοικτά για να αλλάξει αυτή τη κατάσταση.Το Δεκέμβρη, δημοσιοποίησαν επίσημα ένα ντοκουμέντο με τίτλο «Το μέλλον των αραβοπαλαιστινίων στο Ισραήλ», όπου βάζουν τους στόχους του κινήματος των αραβοισραηλινών.

Το πρώτο που ζητείται είναι να ξεκινήσει ένας διάλογος για το ζήτημα του Συντάγματος, κάτι που μέχρι σήμερα το Ισραήλ δεν διαθέτει, ώστε να ξεπεραστεί το εθνοεβραικό αξίωμα πάνω στο οποίο στηρίζεται και όλο το οικοδόμημα των θεσμών, και να περάσει η χώρα σε ένα άλλο μοντέλο απόλυτα δημοκρατικό, στο οποίο να αναγνωρίζεται ότι το κράτος αποτελείται από δύο εθνότητες και να δοθούν ίσα δικαιώματα στην παλαιστινιακή μειονότητα. Στο κείμενο, καταγγέλλεται ειδικότερα ο αποικιοκρατικός χαρακτήρας του κράτους, ένα προπατορικό αμάρτημα κατάλοιπο του πολέμου του 1948.

Το βασικό αίτημα όμως των αραβικών οργανώσεων αφορά τη συμμετοχή στις επιτροπές αναδιανομής των γαιών, οι οποίες ελέγχουν τις αγοραπωλησίες της κτηματικής περιουσίας του δημοσίου, και μελών που δεν είναι υποχρεωτικά Εβραίοι στο θρήσκευμα. Σήμερα, η διαχείρηση της κτηματικής περιουσίας του δημοσίου βρίσκεται στα χέρια κυρίως ραβίνων (που ελέγχουν αυτές τις επιτροπές) και οι μη Εβραίοι μένουν απέξω με βάση την ισχύουσα νομοθεσία. Η διεκδίκηση αυτή στοχεύει στην κατάργηση ενός από τα βασικότερα εργαλεία διακρίσεων αφού ο αραβικός πληθυσμός κατέχει μόνο το 2% της γης του Ισραήλ και ενώ από τη μία δημογραφικά αναπτύσσεται με ταχύτατους ρυθμούς, από την άλλη του απαγορεύεται να αγοράσει νέα οικόπεδα και συνεπώς να επεκταθεί. Το «δημογραφικό πρόβλημα» αποτελεί ένα πραγματικό εφιάλτη για την εβραϊκή ηγεσία, έτσι η επίσημη απάντηση στο κείμενο αν και καθυστέρησε να δοθεί επί τρεις μήνες, ήταν απίστευτα βίαιη.





Ο αρχηγός του Shin Bet προσωπικά, υπό τις ευλογίες φυσικά του Ολμερτ, έδωσε πριν δύο βδομάδες διάφορες συνεντεύξεις σε αραβικές εφημερίδες, όπου και γνωστοποιούσε την επίσημη θέση του εβραϊκού κράτους στα αιτήματα των αραβοϊσραηλινών υπηκόων. Χωρίς πολλές κουβέντες, απείλησε να χτυπήσει εν τη γεννέση τους οποιαδήποτε πρωτοβουλία των αραβικών κομμάτων του κοινοβουλίου και των οργανώσεων των Παλαιστινίων πολιτών του Ισραηλ -με αίτημα την αλλαγή του εβραϊκού χαρακτήρα του κράτους .Και τόνισε περισσότερο από μία φορές ότι το Shin Bet θα χτυπήσει κάθε είδους πρωτοβουλία προς αυτή τη κατεύθυνση, ακόμα κι αν αυτή κινείται στα πλαίσια της κείμενης νομοθεσίας και των εγγυήσεων που δίνουν οι νόμοι περί πολιτικών δικαιωμάτων, όπως για παράδειγμα πρωτοβουλίες κοινοβουλευτικών ή μάζεμα υπογραφών.

Για να θυμίσει ίσως σε όσους το είχαν ξεχάσει ότι το Ισραήλ είναι κυριολεκτικά ένα αστυνομικό κράτος, όπου τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα είναι στην πραγματικότητα προνόμιο μόνο των εβραίων πολιτών του(και εδώ δεν εξαιρούνται ούτε οι Εβραίοι φιλειρηνιστές που πέφτουν κι αυτοί στο ίδιο «παράπτωμα») και τελικά το Shin Bet δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την KGB ή τη Stasi.

Η αντίδραση των αραβικών οργανώσεων δεν άργησε να έλθει: διαμαρτυρόμενες για το σκανδαλώδη αντιμετώπιση, απευθύνθηκαν στα Η.Ε. και κατήγγειλαν το Shin Bet στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ για κατάχρηση εξουσίας, αν και είναι θεμιτό να αμφιβάλλει κανείς ότι το Δικαστήριο θα αποδεχθεί το αίτημα τους, αφού εκφράζει ακριβώς την εβραϊκή πλειοψηφεία του πληθυσμού. Η πολεμική αποτέλεσε καθημερινό θέμα συζήτησης στα ισραηλινά μμε, μέχρι που στράφηκε προσωπικά κατά του Azmi Bishara, του ηγέτη του μεγαλύτερου αραβικού κόμματος Balad και γνωστού Άραβα διανοούμενο. Πολλοί βουλευτές της δεξιάς κατέθεσαν σχέδιο νόμου με σκοπό να χάνει τη βουλευτική του ιδιότητα όποιο μέλος του Κοινοβουλίου έχει επισκεφτεί εχθρικές προς το Ισραήλ χώρες ή είχε επαφές με τρομοκράτες(σημειώστε ότι όλες οι παλαιστινιακές οργανώσεις στα Κατεχόμενα θεωρούνται τρομοκρατικές).

Ειδικότερα, ο Bishara κατηγορείται για προδοσία επειδή συνωμότησε με τον εχθρό στο πρόσφατο ταξίδι του στο Λίβανο και τη Συρία και λόγω των επαφών του με εκπροσώπους της Χαμάς.


Είναι καθαρό σε όλους ότι αυτή η κλιμάκωση της βίας, προς στιγμή περιορίζεται μόνο σε επίπεδο φραστικό, δεν προοιωνίζει τίποτα καλό: θα μπορούσε ακόμα και να ξανανάψει τη φωτιά στις αραβικές συνοικίες, όπως είχε γίνει το 2000 όταν επί μεγάλο χρονικό διάστημα συγκλονίσαν τις ισραηλινές πόλεις, παράλληλα με την έναρξη της Intifada της Al-Aqsa.


Η μήπως εκεί τελικά στοχεύουν οι προκλήσεις κατά των Αράβων, για να λύσουν το δημογραφικό πρόβλημα του Ισραήλ μιας δια παντός, εξορίζοντας τους αραβο-ισραηλινούς στη Δυτική Οχθη, όπως πρότεινε ο ηγέτης του φασιστοειδούς ρωσσόφωνου κόμματος και σύμμαχος του Ολμέρτ, υπουργός της κυβέρνησης του,Avigdor Liebermann.


Σήμερα ο Bishara βρίσκεται στην Ιορδανία και οι διάφοροι βουλευτές της δεξιάς άφησαν να εννοηθεί ότι θα δηλώσει πολιτικός πρόσφυγας και ότι δεν θα επιστρέψει πια στο Ισραήλ.Ο άμεσος ενδιαφερόμενος πάντως έκανε γνωστό ότι σκέφτεται τις επόμενες κινήσεις του,αλλά είναι προφανείς οι διώξεις που αντιμετωπίζει αυτός και όλες οι αραβικές οργανώσεις στο Ισραήλ.

πηγή http://liste.rekombinant.org/wws/subrequest/neurogreen


Τρίτη,17 Απριλίου 2007,L'apartheid di Israele

Joe Sacco - Palestine

Palestine Πολεμικές ανταποκρίσεις από την παλαιστινιακή Ιντιφάντα σε κόμικς Τζο Σάκο

Περιγραφή

Μια μοναδική δουλειά του γνωστού και πολυβραβευμένου σκιτσογράφου Joe Sacco.

Πρόκειται για έναν τόμο με πολεμικές ανταποκρίσεις από την ιντιφάντα και την αντιπαράθεση Παλαιστίνιων-Ισραηλινών στα καυτά μέτωπα της Μέσης Ανατολής. Πολεμικές ανταποκρίσεις σκιτσαρισμένες στο χέρι!

Το «Παλαιστίνη» αποτελεί μια –πολιτικά και αισθητικά – πρωτοπόρα, αυθεντική και ιδιαίτερη δουλειά, ενός από τους καλύτερους σκιτσογράφους του κόσμου. Μοναδικές εικόνες μεγάλης αισθητικής αξίας σε συνδυασμό με τις πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες που ξετυλίγονται στο βιβλίο, αποτελεί μια ιστορική κατάθεση και ένα σημείο αναφοράς στην ιστορία του βιβλίου-κόμικ.

Στα τέλη του 1991 και στις αρχές του 1992, ο Τζο Σάκο πέρασε δυο μήνες με τους Παλαιστινίους στα Κατεχόμενα Εδάφη, ταξιδεύοντας και κρατώντας σημειώσεις. Μόλις επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες στα μέσα του 1992, ξεκίνησε να γράφει και να σκιτσάρει το Palestine (Παλαιστίνη), το οποίο συνδύαζε την τεχνική του επιτόπιου ρεπορτάζ με την αφηγηματικότητα ενός βιβλίου κόμικς, ώστε να εξερευνήσει αυτή την περίπλοκη και συναισθηματικά επιβαρημένη κατάσταση.

Το Palestine πρωτοδημοσιεύτηκε σε 9 τεύχη από την εκδοτική εταιρία Fantagraphics Books του Σιάτλ, από το 1993 ως το 1996 και στη συνέχεια κυκλοφόρησαν οι ομώνυμοι τόμοι, ο πρώτος το 1994 και ο δεύτερος το 1996. Γι’ αυτά τα συγκλονιστικά βιβλία, ο Σάκο βραβεύτηκε το 1996 με το American Book Award, ένα από τα σημαντικότερα βραβεία διεθνώς στο χώρο του βιβλίου, που απονεμήθηκε για πρώτη φορά σε κόμικς.

Το Palestine εκδόθηκε επιτέλους ενιαίο σε ένα νέο επίτομο σχήμα, με ένα νέο πρόλογο από τον Παλαιστίνιο πανεπιστημιακό και συγγραφέα Έντουαρντ Σαΐντ.

Αυτόν τον ενιαίο τόμο, με το ολοκληρωμένο έργο Palestine προσφέρουν οι εκδόσεις ΚΨΜ στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό.

Ο Τζο Σάκο γεννήθηκε στη Μάλτα. Είναι πτυχιούχος στη δημοσιογραφία, από το Πανεπιστήμιο του Όρεγκον. Το κόμικ του “Palestine”, που αφορά τις εμπειρίες του στις κατεχόμενες περιοχές της Παλαιστίνης και την 1^η Ιντιφάντα, κέρδισε το American Book Award το 1996. Ο Τζο Σάκκο έχει εκδώσει και άλλα βιβλία κόμικ, ενώ συνεργάζεται με τα έντυπα Washington Monthly, Harper’s και Time.

Συντελεστές

Μετάφραση: Γιολάντα Τσιαμπόκαλου (sadahzinia)

Εισαγωγή: Edward Said

Πρόλογος: Γιάννης Κουκουλάς

Για τον παλαιστινιακό εμφύλιο

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗΣ

Μετά την αδελφοκτόνα σύγκρουση και τη βίαιη επικράτηση της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, η Παλαιστίνη παραμένει κομμένη στα δύο. Οι δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις έχουν μεγάλες ευθύνες για τον βαθύ διχασμό των Παλαιστινίων και για την ντε φάκτο διχοτόμηση των παλαιστινιακών εδαφών στην ελεγχόμενη από τη Φάταχ Δυτική Οχθη και στην ελεγχόμενη από τη Χαμάς Λωρίδα της Γάζας. Πελώριες είναι ωστόσο και οι ευθύνες του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της διεθνούς κοινότητας, που σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, ενώ με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους συνέβαλαν καθοριστικά στην κλιμάκωση της παλαιστινιακής τραγωδίας.

Η επιλογή της συλλογικής τιμωρίας του παλαιστινιακού λαού με ένα εξοντωτικό εμπάργκο για το αποτέλεσμα των δημοκρατικών εκλογών του περασμένου έτους είναι ένας μόνον κρίκος στη μακρά αλυσίδα των μοιραίων «λαθών», που είχαν σωρευτικά καταστροφικές επιπτώσεις.

Τις βαθύτερες αιτίες της ενδοπαλαιστινιακής σύγκρουσης επιχειρούν να φωτίσουν με τα άρθρα τους τρεις γνωστοί ιταλοί αναλυτές.

**Η Μπάρμπαρα Σπινέλι είναι δοκιμιογράφος και δημοσιογράφος και το άρθρο της δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «La Stampa» στις 17-6-2007.

**Ο Σέρτζιο Ρομάνο είναι διπλωμάτης και ιστορικός και έχει διδάξει στα πανεπιστήμια της Φλωρεντίας, του Μιλάνου, του Σάσαρι, της Παβίας, του Μπέρκλεϊ και του Χάρβαρντ. Το άρθρο του δημοσιεύθηκε στην «Corriere della Sera» στις 17-6-2007.

**Ο Σάντρο Βιόλα είναι δημοσιογράφος, αναλυτής των διεθνών θεμάτων, και το άρθρο του δημοσιεύθηκε στη «Repubblica» στις 14-6-2007.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 01/07/2007

Η μυωπία της Δύσης

Του ΣΕΡΤΖΙΟ ΡΟΜΑΝΟ

Οταν η Χαμάς, στις παλαιστινιακές εκλογές του Ιανουαρίου 2006, νίκησε τη Φάταχ και κατέκτησε τις 74 από τις 132 έδρες του Νομοθετικού Συμβουλίου, οι διεθνείς παρατηρητές υποχρεώθηκαν να αναγνωρίσουν ότι η ψήφος δεν ήταν το αποτέλεσμα νοθείας και χειραγώγησης. Αλλά τα μέλη του «κουαρτέτου» (ΟΗΕ, Ρωσία, ΗΠΑ και Ευρ. Ενωση) διέκοψαν την παροχή βοήθειας στην Παλαιστινιακή Αρχή και διακήρυξαν ότι θα ξανάρχιζαν να προσφέρουν οικονομική βοήθεια μόνον όταν η Χαμάς θα είχε αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ και θα είχε απαρνηθεί τη χρήση βίας.

*Από τότε η Ευρωπαϊκή Ενωση συνέχιζε να εξασφαλίζει μιαν ορισμένη βοήθεια αλλά μόνον για τον πληθυσμό, μέσα από έναν ειδικό «μηχανισμό», που αποκαλείται «Προσωρινός Διεθνής Μηχανισμός».

Αυτή η απόφαση είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί κατά τα 2/3 ο προϋπολογισμός της Παλαιστινιακής Αρχής, μετέτρεψε 160.000 δημόσιους υπαλλήλους (μεταξύ των οποίων πολλά μέλη των υπηρεσιών ασφαλείας) σε ισάριθμους ανασφαλείς εργαζόμενους και κατέστησε εξαιρετικά δύσκολη τη διαχείριση σχολείων και νοσοκομείων. Το Ισραήλ, από τη μεριά του, έπαψε να αποδίδει στην Παλαιστινιακή Αρχή τους τελωνειακούς δασμούς για τις παλαιστινιακές εισαγωγές.

*Ορισμένες μουσουλμανικές χώρες (μεταξύ των οποίων το Ιράν και η Σαουδική Αραβία) προσπάθησαν να δώσουν μιαν οικονομική βοήθεια, αλλά το χρήμα συχνά μπλοκαρίστηκε, επειδή «θα μπορούσε να τροφοδοτήσει τα δίκτυα της τρομοκρατίας». Αυτές οι κυρώσεις είχαν καταστροφικές συνέπειες για το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού.

Σύμφωνα με έναν εκπρόσωπο της Oxfam (της Oxford Commitee for Famine and Relief, που έχει δημιουργηθεί το 1942), πάνω από ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιοι ζουν σήμερα με μισό δολάριο τη μέρα.

*Υπάρχει έπειτα ένας δημογραφικός παράγοντας που περιγράφεται από έναν γερμανό μελετητή του πανεπιστημίου της Βρέμης, τον Γκούναρ Χάινζον, σε ένα άρθρο του που δημοσιεύθηκε στους «Financial Times» της 14ης Ιουνίου. Χάρη στο ποσοστό αύξησης του αραβικού πληθυσμού, η Γάζα πέρασε από τους 240.000 κατοίκους του 1950 στο ενάμισι εκατομμύριο.

Ενώ το 2005 τα παιδιά των Ισραηλινών κάτω των 15 ετών ήταν 640.000, τα παιδιά Αράβων του ίδιου ηλικιακού τόξου ήταν 1.100.000.

Με μια πολύ υποβλητική σύγκριση ο Χάινζον παρατηρεί ότι ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών, αν το ποσοστό δημογραφικής ανάπτυξης ήταν όμοιο με εκείνο της Γάζας, θα αριθμούσε σήμερα 945 εκατομμύρια κατοίκους και 120 εκατομμύρια νέους στην ηλικιακή φάση -μεταξύ 15 και 29 ετών- στην οποία τα φιλοπόλεμα πνεύματα εκδηλώνονται με μεγαλύτερη συχνότητα. Θα κατόρθωναν να τα ελέγξουν;

*Σε αυτούς τους οικονομικούς και δημογραφικούς συλλογισμούς χρειάζεται να προσθέσουμε έναν πολιτικό παράγοντα. Η Χαμάς και η Φάταχ (η οργάνωση που δημιουργήθηκε από τον Αραφάτ και που καθοδηγείται τώρα από τον παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούτ Αμπάς, γνωστό και με το όνομα Αμπού Μάζεν) ήταν πάντοτε εχθρικά κόμματα. Ο αποκλεισμός που αποφάσισαν το «κουαρτέτο» και το Ισραήλ ενθάρρυνε τον Αμπάς να αποφασίσει να αναμετρηθεί με τη Χαμάς. Ηλπιζε ότι οι ισλαμιστές, αν στριμώχνονταν, θα του παραχωρούσαν τον έλεγχο των δυνάμεων ασφαλείας και δεν κατανόησε ότι έτσι γινόταν στα μάτια πολλών Παλαιστινίων συνένοχος του Ισραήλ και των συμμάχων του στη Δύση.

*Μια χώρα που πεινάει, ένοπλοι στρατιώτες και αστυνομικοί που δεν έχουν καμία οικονομική ασφάλεια και ένα πλήθος νέων χωρίς μέλλον, έτοιμων να αρπάξουν τα όπλα της απελπισίας: ιδού τα συστατικά του παλαιστινιακού εμφυλίου πολέμου. Δεν έπρεπε να νιώθουν έκπληξη οι κυβερνήσεις που, με τις μυωπικές οικονομικές κυρώσεις τους, έριξαν λάδι στη φωτιά.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 01/07/2007

Οι αιτίες της φονικής βίας

Της ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ ΣΠΙΝΕΛΙ

Το να αναζητάει κανείς τους λόγους μιας φονικής τρέλας είναι πάντοτε συζητήσιμο εγχείρημα, ακόμα και όταν βοηθάει να κατανοήσουμε αυτό που συμβαίνει. Στο αμέσως επόμενο διάστημα απειλεί να αποπροσανατολίσει τη δράση ή ακόμα και να την παραλύσει. Αλλά έπειτα έρχεται πάντοτε η στιγμή που πρέπει να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τη γένεση της βίας· για να αποφύγουμε μελλοντικά λάθη, για να διδαχθούμε κάτι από την ιστορία την ώρα που συντελείται, για να κατανοήσουμε ότι δεν είμαστε αντικείμενα αλλά υποκείμενα αυτής της ιστορίας, ικανά για δύσκολες, ελεύθερες και όχι χαοτικές επιλογές.

1 Αν υπάρχει κάποιο στοιχείο μεθόδου σε κάθε τρέλα, οφείλουμε να μελετάμε και τη μία και την άλλη, και τη μέθοδο και την τρέλα, και τη βία και τους λόγους που τη γεννούν. Αυτό ισχύει και για τον εμφύλιο στη Γάζα. Η άρνηση να ερευνήσουμε τις αιτίες οδηγεί σε παραπλανητικά συμπεράσματα.

Το συμπέρασμα στο οποίο έφτασαν ορισμένοι μετά την επίθεση της Χαμάς στις δομές διοίκησης της Φάταχ στη Γάζα ήταν το εξής: κάθε υπόθεση δύο ανεξάρτητων κρατών (ισραηλινού και παλαιστινιακού) τέλειωσε για πάντα με τη γέννηση ανταγωνιστικών παλαιστινιακών εξουσιών. Αυτή τη φορά αληθινά το Ισραήλ δεν θα είχε πλέον συνομιλητές. Αυτή τη φορά αληθινά θα ήταν αδιανόητη μια αραβική Παλαιστίνη. Κυβερνώμενη από τη Χαμάς, αυτή θα εκφυλιζόταν σε τρομοκρατική βάση. Αυτή είναι η θέση που υποστήριξε ο Μαγκντί Αλαμ με άρθρο του στην «Corriere della Sera». Είναι αυτό που θα μπορούσε να πιστέψει κανείς, αν το βλέμμα του δεν προχωράει πέρα από τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας των γεγονότων.

2 Αν, όμως, εξετάσουμε τους λόγους της τρέλας, θα φτάσουμε σε ένα αντίθετο και πολύ πιο ανησυχητικό συμπέρασμα. Αν υπάρχει φονική τρέλα, αυτό συμβαίνει επειδή η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους έχει ήδη από πολύν καιρό γίνει αδύνατη και όχι το αντίστροφο. Οσο περισσότερο εύχονταν αυτή τη δημιουργία στις τελευταίες δεκαετίες τόσο περισσότερο δρούσαν για να την εμποδίσουν.

Ολοι οι πρωταγωνιστές την εμπόδισαν: οι ισραηλινές κυβερνήσεις με την πολιτική των εποικισμών που έγιναν μετά από έναν πόλεμο -εκείνον του '67- ο οποίος για πολλούς είχε δημιουργήσει το αληθινό βιβλικό Ισραήλ· οι Παλαιστίνιοι με την αμφισημία τους για την τύχη του Ισραήλ από τη στιγμή που θα γεννιόταν το δικό τους κράτος· οι προστάτιδες δυνάμεις τέλος -ΗΠΑ, Αραβες- που δεν άσκησαν την επιρροή τους στους προστατευόμενους για να διαλυθούν οι αμφισημίες.

3 Το 1988, η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης ανήγγειλε ότι θέλει να δημιουργήσει ένα κράτος όχι σε ολόκληρη την Παλαιστίνη αλλά στα κατεχόμενα εδάφη και υπήρξε μια πρώτη πρόοδος, αν και ο Αραφάτ χρειάστηκε να αναγνωρίσει πιο ρητά το Ισραήλ έναν μήνα μετά. Η παλιά θέση, που ευνοούσε μιαν ενοποιημένη Παλαιστίνη η οποία θα συμπεριλάμβανε τους τρεις μονοθεϊσμούς, είχε τελικά εγκαταλειφθεί. Οι παλαιστίνιοι ηγέτες είχαν κατανοήσει ότι ο σιωνισμός δεν ήταν μια θρησκεία αλλά ένα εθνικό κίνημα.

Πάνω σε αυτή τη βάση γεννιέται η ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ των αρχών της δεκαετίας του '90 και του 2000· μια δεκαετία που πολλοί θεωρούν χρυσή, αλλά που στην πραγματικότητα επιβεβαίωσε το ότι ήταν πρακτικά αδύνατο ένα παλαιστινιακό κράτος, καθιστώντας έτσι αναξιόπιστη τη Φάταχ, διακόπτοντας την ωρίμανσή της και ανοίγοντας πελώρια πεδία δράσης στη Χαμάς.

4 Η παλαιστινιακή τραγωδία συντελείται σε εκείνη τη δεκαετία και όχι σε αυτές τις τελευταίες μέρες. Συντελείται εξαιτίας των παλαιστινιακών αμφισημιών και εξαιτίας μιας πρακτικής εδαφικής προσάρτησης στην οποία δόθηκε το ειρωνικό όνομα της ειρηνευτικής διαδικασίας. Η προσάρτηση συνέχιζε πράγματι τον πόλεμο του '67. Στη χρυσή δεκαετία οι εγκαταστάσεις εποίκων θα διπλασιαστούν, περνώντας από τους 200.000 στους 400.000 εποίκους. Και ο ισραηλινός έλεγχος γίνεται όλο και πιο εξονυχιστικός: στις πηγές του νερού, στην κίνηση των προσώπων, στο οδικό δίκτυο που συνδέει τα ισραηλινά κέντρα και προορίζεται μόνο γι' αυτά.

Σε αυτά προστίθεται το τείχος του διαχωρισμού, ο πολλαπλασιασμός των σημείων πρόσβασης που καθιστούν ταπεινωτική την είσοδο των Παλαιστινίων στο Ισραήλ. Η απόσυρση από τη Γάζα το 2005 δεν εμπόδισε το να παραμείνουν ισραηλινά τα γνωρίσματα της κυριαρχίας (σύνορα, οδοί πρόσβασης κ.λπ.).

5 Οποιος μιλάει, γράφει και αποφασίζει για τη Γάζα, τη Δυτική Οχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, καλό θα ήταν να προμηθευτεί έναν γεωγραφικό χάρτη. Θα δει ένα είδος πυκνής σκόνης να απλώνεται πάνω στα εδάφη: μια μυριάδα κουκίδων, καθεμιά από τις οποίες είναι ένας ισραηλινός οικισμός λιγότερο ή περισσότερο οχυρωμένος.

Κάθε ιδέα λειτουργικού κράτους -βασιζόμενου δηλαδή στη γεωγραφική συνέχεια, στον έλεγχο των εδαφών, στο μονοπώλιο της ισχύος- θα φανεί σαν παράλογη φάρσα. Τρελαίνεται κανείς όταν κοιτάζει αυτό τον χάρτη. Σίγουρα η Χαμάς είναι υπεύθυνη για την αιματοχυσία αυτών των ημερών. Θα υπάρχουν λόγοι για την τρέλα της, αλλά σε κάθε περίπτωση παραμένει φονική τρέλα.

6 Η αδυναμία δημιουργίας ενός παλαιστινιακού κράτους είναι αυτό που δεν ομολογείται τις τελευταίες δεκαετίες και όχι τις τελευταίες μέρες. Είναι η ισραηλινή πολιτική προσάρτησης εδαφών.

Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός επιδείνωσε αυτή την αδυναμία και, ακριβώς γι' αυτό, το Ισραήλ τον στήριξε για να αποδυναμώσει την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης του Αραφάτ και να επιβραδύνει την εξέλιξη.

Με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο η Ουάσιγκτον χρηματοδότησε και εκπαίδευσε την Αλ Κάιντα εναντίον της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν και σήμερα υποβοηθεί ξανά τον σουνιτικό φονταμενταλισμό για να αντιμετωπίσει τους σιίιτες στο Ιράκ και στο Ιράν, η χρήση της θρησκείας ως υποκατάστατου της πολιτικής είναι εκείνη που διεύρυνε την παλαιστινιακή καταστροφή και πολλές άλλες καταστροφές.

7 Ο Μπους, ο οποίος το 2002 είχε ευχηθεί τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, έγραψε έπειτα μιαν επιστολή στον Σαρόν (στις 14 Απριλίου 2004) που καθιστούσε αυτή τη δημιουργία εντελώς ανέφικτη. Σε αυτή την επιστολή έδινε μονομερείς εγγυήσεις στο Ισραήλ, χωρίς να τις ανακοινώσει στους Παλαιστίνιους. Εγγυήσεις για την επιστροφή των προσφύγων και εγγυήσεις ότι ο ισραηλινός εποικισμός στα παλαιστινιακά εδάφη θα θεωρούνταν «νέα τετελεσμένη πραγματικότητα», η οποία θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη στις μελλοντικές συμφωνίες.

8 Το διεθνές δίκαιο θα καταργούσε τον εποικισμό, επειδή αυτό κρίνει «απαράδεκτη την κατάκτηση εδαφών με τον πόλεμο» (προοίμιο και πρώτα δύο άρθρα της Χάρτας του ΟΗΕ). Το παλαιστινιακό κράτος τελειώνει τότε και στην προηγούμενη δεκαετία. Αυτή η επιστολή υπήρξε μια πράξη τρέλας χωρίς αιματοχυσία, που δεν είναι όμως άσχετη με τις τρέλες του σήμερα.


ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 01/07/2007

Η τραγωδία (και η τρέλα) των Παλαιστινίων

Του ΣΑΝΤΡΟ ΒΙΟΛΑ

Ο Μαχμούντ Αμπάς, ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, έχει δίκιο: αυτό που συμβαίνει στη Γάζα είναι «μια τρέλα». Ενας εμφύλιος πόλεμος που αντί να αντιπαραθέτει -όπως συμβαίνει πάντα στους εμφύλιους πολέμους- διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, συγκρουόμενα οικονομικά συμφέροντα, σπρώχνει στο γκρεμό μιαν ίδια μάζα τρελαμένων και εξαθλιωμένων φτωχών.

Οι μεν και οι δε, εκείνοι της Φάταχ και εκείνοι της Χαμάς, χωρίς εργασία εδώ και χρόνια, διατηρούμενοι στη ζωή από τη βοήθεια σε τρόφιμα του ΟΗΕ, με βουνά σκουπιδιών και απειλές επιδημιών να τους χτυπούν την πόρτα, κατά μεγάλο μέρος χωρίς νερό και χωρίς φως. Μια μάζα απελπισμένων που συγκρούονται για την εξουσία σε ένα τοπίο τρομερής αθλιότητας.

*Το ξανάγραψα πρόσφατα και θα το επαναλάβω. Οι Παλαιστίνιοι εμφανίζονται αδιόρθωτοι. Αντί να παρουσιαστούν προς το Ισραήλ και προς τη διεθνή κοινότητα ως αξιόπιστοι συνομιλητές σε μιαν ειρηνική διαπραγμάτευση, αυτοί προμηθεύουν προσχήματα και λόγους σε εκείνο το τμήμα της ισραηλινής κοινωνίας που δεν θέλει διαπραγματεύσεις, συμβιβασμούς, συμφωνίες, υποστηρίζοντας ακριβώς ότι στην παλαιστινιακή πλευρά «δεν υπάρχει κανείς με τον οποίο να μπορείς να διαπραγματευθείς».

*Επομένως είναι αυτοί, οι ηγέτες και οι οπαδοί της Φάταχ και της Χαμάς, οι υπεύθυνοι των οδομαχιών που διεξάγονται μέρες τώρα, οι υπεύθυνοι των θυμάτων και του χάους που αναστατώνει τη Γάζα. Αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για την πιο δραματική συνέπεια της σύγκρουσης: τη διάλυση της Παλαιστινιακής Αρχής, το πολιτικό κενό, την αναρχία προς την οποία οδηγούνται τα εδάφη της Παλαιστίνης, τα οποία κατέχονται εδώ και σαράντα χρόνια από το Ισραήλ.

*Για όλα ευθύνονται το ριζοσπαστικό Ισλάμ που έφερε στην Παλαιστίνη η Χαμάς και οι διαιρέσεις που προκάλεσε στην παλαιστινιακή κοινωνία (η οποία ήταν κάποτε το πιο κοσμικό τμήμα του αραβικού κόσμου) η εισβολή του θρησκευτικού φανατισμού; Οχι, μόνον εν μέρει. Υπάρχουν άλλα σφάλματα και άλλες ευθύνες που οδήγησαν στη διαμόρφωση του κοινωνικού και πολιτικού πλαισίου, στο οποίο βλέπουμε σήμερα να ξεσπάει μια αρχή εμφυλίου πολέμου. Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να φωτίσουμε: το πλαίσιο μέσα στο οποίο έφτασαν σε εκρηκτικό σημείο οι αντιπαλότητες, η εμφύλια οργή, η «τρέλα» των Παλαιστινίων. Περιοριζόμαστε στο να καταγράψουμε τις φάσεις, τα κύρια γεγονότα. Και πρώτη βέβαια την κατοχή.

*Τι γέννησαν στα μυαλά και στις ψυχές των Παλαιστινίων τέσσερις δεκαετίες ισραηλινής στρατιωτικής κατοχής;

Σαράντα χρόνια με απαλλοτριώσεις εδαφών, με νερά που εκτρέπονται προς τις πισίνες των εβραίων εποίκων, με τις ελιές των παλαιστίνιων χωρικών να ξεριζώνονται από τους εξτρεμιστές εποίκους, με καταστροφικά αντίποινα, με ουρές ατέλειωτες στα μπλόκα του στρατού.

Αποδόθηκε ποτέ δικαιοσύνη από την ισραηλινή πλευρά για τις αυθαιρεσίες των εποίκων, για τις ανώφελες βιαιότητες του στρατού στα μπλόκα, για τις εγκύους που κινδύνεψαν να γεννήσουν στο δρόμο, για τις τρεις και πάνω ώρες που ένας σπουδαστής χρειαζόταν για να περάσει από το σημείο ελέγχου και να φτάσει στο σχολείο του ή στο πανεπιστήμιό του, που απείχε λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι του;

Ζητήθηκε ποτέ δικαιοσύνη από τη διεθνή κοινότητα για τις «στοχευμένες δολοφονίες» που ο στρατός και η αεροπορία του Ισραήλ πραγματοποιούν εδώ και χρόνια και που είναι αληθινές θανατικές καταδίκες Παλαιστινίων χωρίς καν το πρόσχημα μιας δικαστικής έρευνας ή μιας δίκης;

*Ναι, ο παλαιστινιακός εμφύλιος είναι μια τρέλα. Αλλά χρειάζεται να ρίξουμε ένα βλέμμα στο «πλαίσιο», για να δούμε αν από αυτό προκύπτουν ορισμένες από τις αιτίες αυτής της τρέλας. Χρειάζεται να αναρωτηθούμε ποιος άλλος λαός θα είχε υποφέρει, χωρίς να χάσει τα λογικά του, τα σαράντα χρόνια που έζησαν οι Παλαιστίνιοι. Είναι αλήθεια ότι ήταν αυτοί, οι Παλαιστίνιοι, που με τις επιθέσεις αυτοκτονίας των καμικάζι σηματοδότησαν μιαν από τις πιο τραγικές και κτηνώδεις στροφές της σύγκρουσης που τους αντιπαραθέτει στο Ισραήλ. Αλλά και εδώ το «πλαίσιο» μας υποδεικνύει κάτι που δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

*Οι καμικάζι της Χαμάς εμφανίστηκαν το 2001, 34 χρόνια μετά την έναρξη της κατοχής. Προηγούμενα δεν υπήρχαν καμικάζι. Οσο για τη Χαμάς, όποιος γνωρίζει τα γεγονότα της κατεχόμενης Παλαιστίνης ξέρει καλά πόσο μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν οι Ισραηλινοί για την εγκατάσταση των ισλαμιστών στη Γάζα και στη Δυτική Οχθη. Ξέρει πως στο δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του '80 θεωρήθηκαν -ιδιαίτερα από τον Αριέλ Σαρόν- χρήσιμοι αντίπαλοι της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης του Αραφάτ. Ξέρει πως ευνοήθηκαν η ανάπτυξη και οι δραστηριότητές τους έτσι ώστε να παραχθούν δύο αποτελέσματα: ένα σίγουρο, η αποδυνάμωση της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, και ένα άλλο επιθυμητό, η εσωτερική σύγκρουση μεταξύ των δύο παρατάξεων. Σήμερα έχουν δίκιο οι Ισραηλινοί που υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχουν αξιόπιστοι συνομιλητές στην παλαιστινιακή πλευρά.

*Αλλά το «πλαίσιο» μας χρησιμεύει για να δούμε το πως κάηκαν από το Ισραήλ εκείνοι που θα μπορούσαν να είναι οι αξιόπιστοι συνομιλητές. Ο Αραφάτ πρώτα, που τον εξέθεσαν και τον εξευτέλισαν με την πολιορκία για ενάμιση χρόνο του επιτελείου του στη Ραμάλα από τον Σαρόν, ενώ η Χαμάς έπειθε τους Παλαιστίνιους ότι η μοναδική διέξοδος από την κατοχή ήταν οι επιθέσεις αυτοκτονίας και η αδιαλλαξία απέναντι στη «σιωνιστική οντότητα». Και έπειτα τον Μαχμούντ Αμπάς που κάηκε και αυτός από τον Σαρόν τη στιγμή της απόσυρσης από τη Γάζα. Απόσυρση μονομερής, χωρίς ο Αμπάς να έχει κάποιο ρόλο, χωρίς να υπάρξει ούτε έστω και συμβολική παράδοση της Λωρίδας της Γάζας στην Παλιστινιακή Αρχή. Ισως η πιο καθοριστική πράξη για τη νίκη της Χαμάς στις παλαιστινιακές εκλογές του Μαρτίου 2006.

*Τέλος, καλό θα είναι να μην ξεχνάμε τη διακοπή της βοήθειας και των χρηματοδοτήσεων προς την Παλαιστινιακή Αρχή, που αποφάσισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ενωση μετά το σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης της Χαμάς. Φαινόταν βέβαια σωστό να κοπούν οι χρηματοδοτήσεις σε μιαν οργάνωση όπως η Χαμάς, που ποτέ δεν απαρνήθηκε την τρομοκρατία και που δεν προτίθεται να αναγνωρίσει το Ισραήλ.

Σήμερα όμως πρέπει να μιλήσουμε για λάθος. Η φτώχεια στη Γάζα μεγάλωσε, η απελπισία έσβησε τα τελευταία αμυδρά φώτα της λογικής και αυτό σίγουρα συνέβαλε στην πυροδότηση της εμφύλιας σύγκρουσης.

*Ιδού το «πλαίσιο» που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Οταν ασκούμε κριτική στην πολιτική των ισραηλινών κυβερνήσεων, χρειάζεται πάντοτε να συνεκτιμούμε ότι το Ισραήλ είναι το μοναδικό κράτος του οποίου ένα τμήμα του κόσμου αμφισβητεί ακόμα τη νομιμότητα και τα σύνορά του.

Αυτό οδηγεί ορισμένους στο να δικαιολογούν ακόμα και τα σοβαρότερα λάθη της ισραηλινής πολιτικής. Από την άλλη μεριά, όμως, πώς μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι και αυτά τα λάθη συνέβαλαν στο να γεννηθεί η παλαιστινιακή «τρέλα»;


ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 01/07/2007

Η ισχύς εν τη ενώσει άλλα που!!!

Αντί να ψάχνουμε να βρούμε λύση για να επιβιώσουμε .. κάνουμε πιο εύκολη την δουλειά των ισραηλινών και αφανιζόμαστε μεταξύ μας.

η Φαταχ τόσα χρόνια τρώει όλη την παγκόσμια βοήθεια μόνη της!!!

Τώρα που έχασε την εξουσία… έχασε και τον έλεγχο και βγάζει τον αληθινό εαυτό της.
Δεν είναι ότι η Χαμας είναι καλύτερη .. για μένα είναι μια από τα ίδια .. άλλα τουλάχιστον είναι εκλεγμένη δημοκρατικά κυβέρνηση σε ελεύθερες εκλογές…

Η ισχύς εν τη ενώσει άλλα που!!!

«Ισραήλ και Κατεχόμενα θέλουν δύο ηγέτες ήρωες...»

«Η πρώτη αντίδραση των Παλαιστινίων στη στρατιωτική κατοχή εδαφών της Δυτικής Οχθης, της Λωρίδας της Γάζας και της Ανατολικής Παλαιστίνης, μεταξύ 1967 και 1970, ήταν η μη συνεργασία», λέει στο «Κουριέ Ιντερνασιονάλ» ο ιστορικός Μάχντι Αμπντούλ Χάντι:

«Η κατάπληξη από την ήττα, ο φόβος του αγνώστου και το γεγονός ότι η άσκηση της εξουσίας εκείνη την εποχή διασφαλιζόταν από τους τοπικούς άρχοντες, που ωστόσο δεν είχαν πραγματική εξουσία, και η αμηχανία μπροστά στη νέα Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) και στη Δυτική Οχθη τους οδήγησαν σ' αυτή τη στρατηγική. Οι Παλαιστίνιοι του εσωτερικού και του εξωτερικού εναπόθεταν όλες τις ελπίδες τους στην αραβική διάσκεψη κορυφής του Χαρτούμ, που ήθελε να "εξαλείψει κάθε ίχνος επίθεσης", κάτι που απέκλειε κάθε αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ, κάθε διαπραγμάτευση ή συμφωνία με το Ισραήλ. Αυτή η στρατηγική της μη συνεργασίας είχε αποτέλεσμα την παραλυσία της παλαιστινιακής κοινωνίας, με το κλείσιμο των σχολείων, των πανεπιστημίων και των δικαστηρίων. Ολοι έλπιζαν πως αυτή η κατοχή θα ήταν μικρής διάρκειας».

- Σαράντα χρόνια μετά από αυτόν τον πόλεμο, το σχέδιο ειρήνης που παρουσιάστηκε στο Ριάντ μπορεί να δώσει μια ελπίδα για την εξεύρεση λύσης στο πρόβλημα;

«Το σαουδικό σχέδιο ειρήνευσης επικυρώθηκε από όλους τους Αραβες ηγέτες (εκτός από τον Καντάφι) και από όλες τις μεγάλες ισλαμικές χώρες. Εμφανίζεται μετά από σαράντα χρόνια ισραηλινής κατοχής. Ας πούμε ότι ήταν ένα μήνυμα που στάλθηκε σε λάθος διεύθυνση και λάθος παραλήπτες. Τα δυο στρατόπεδα, το ισραηλινό και το παλαιστινιακό, χωρίστηκαν και έχασαν την πρωτοβουλία. Αυτό που χρειάζονται το Ισραήλ και τα κατεχόμενα είναι δύο πολιτικοί ηγέτες ήρωες».

- Τα τελευταία δέκα χρόνια εμφανίστηκε στο Ισραήλ μια νέα γενιά ιστορικών. Υπάρχει ένα αντίστοιχο κίνημα στους Παλαιστίνιους ακαδημαϊκούς;

«Οι ελάχιστοι Παλαιστίνιοι πανεπιστημιακοί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, που δουλεύουν πάνω σε αυτήν την περίοδο, είναι πολύ λιγότερο προβεβλημένοι από τα ΜΜΕ απ' ό,τι οι Ισραηλινοί ομόλογοί τους. Οι Παλαιστίνιοι στα κατεχόμενα ήταν και είναι ακόμη πολύ απασχολημένοι με την καθημερινότητά τους. Επικεντρώνουν, λοιπόν, τις δυνάμεις τους σε μια εργασία αρχείων. Ναι, υπάρχει μια "νέα προσέγγιση" της Ιστορίας της σύγκρουσης, αλλά πανεπιστημιακοί όπως ο Ραχίντ Χαλίντι και ο αείμνηστος Εντουάρντ Σάιντ είναι σπάνιες περιπτώσεις».



ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/06/2007